Mannentaal: de webpagina's van Dirk en Sietse Peeters

IJsjes

IJsje eten in Honfleur, Calvados (Normandië), zomervakantie 2010.

Leuk dat je hier terecht bent gekomen. Welkom bezoeker. Deze pagina's gaan over het opgroeien van twee kleine mannen, Dirk en Sietse Peeters. Maar ook over hun vader. Elk verhaal dat je vertelt raakt vroeg of laat dat van jezelf. Welkom in het verhaal van Dirk, Sietse, Elsbeth en Piet.
Op de hoogte blijven? Klik en voeg deze site toe aan je favorieten.
De inhoud van deze pagina's groeit, net als de twee jochies zelf. De site wordt bijgehouden zonder enig vooropgezet plan, dat moet een hele geruststelling zijn. De perfectie bewaar ik voor een volgend leven. In de tussentijd spreekt men hier zoals en wanneer het uitkomt. 'Het giet zoals het giet' zong Skik, 'heb der mar fiducie in, want 't giet precies zoas 't giet'.
En zo is 't.

Veel plezier,
Piet Peeters.

Hieronder vind je de recentste verhalen. Als de pagina te lang wordt, wordt hij overgeheveld naar de 'Dirk & Sietse Daily', waarvan de index in het menu links en hier te vinden is.

What happened?
zaterdag 9 oktober 2010

Zomervakantie 2010, vervolg, 091010
Zomervakantie 2010, vervolg, 17 & 180910
Zomervakantie 2010, vervolg, 310810
Begin nieuwe welkomstpagina over zomervakantie 2010, 280810
Content welkomstpagina verplaatst naar 'Dirk & Sietse Daily', 280810

De zomer van 2010
zaterdag 28 augustus 2010

Zojuist de teksten nog eens gelezen van de zomer van 2009. Mijn hartstochtelijke afscheid van het licht en het buitenleven. Ga ik nu, terwijl het buiten herfstiger is dan in de folder en er weinig meer herinnert aan de zomer zoals ik 'm beleefd heb, hetzelfde stukje schrijven? Nee lieve lezer. Omdat ik niet hetzelfde voel. Ik zie niet op tegen het najaar. Vreemd genoeg verheug ik me op de decembermaand. Oktober en november mogen van mij integraal bij het grofvuil, dat is een kwestie van uitzitten. Nu ja, op de herfstvakantie na, maar daarover elders en later meer. Oh, zoet geheim! Ik zie me in de aanloop naar de Kerst al lampjes ophangen, aan het begin van de avond door de stad lopen, die voelt alsof het midden in de nacht is en iedereen nachtdier geworden is. Ik heb het al geaccepteerd dat het voorbij is, het achter me gelaten, de zomer en de zorgeloosheid. Misschien omdat de zomer genoeg zomer geweest is en de vakantie genoeg vakantie. Het was een geweldige zomervakantie. De beste in jaren. Ik maak nieuwe plannen en voer voornemens uit die ik tijdens de zomervakantie heb gemaakt. Ik heb energie en kijk het najaar recht in het gezicht.

Ik zal u hieronder het verhaal van de zomervakantie 2010 vertellen zoals het uitkomt, met horten en stoten, en recht uit het hart.

Buitenleven. Sietse, Jula, Dirk en Loek.

Zandbak, of heeft u een betere titel?

Verhalen uit het zuiden
de zomervakantie (woensdag 14 juli - maandag 9 augustus 2010)

'Wat gaan we doen deze zomer?' In een vorig leven was een vakantie een actieve vakantie. Fietsen, tochten met rugzak en tent (of in de winter: kluungerei, rugzak en tent), soms klimmen of kanoën, altijd bewegen. Elsbeth en ik zijn samen naar China gefietst en deels weer terug. Twintig maanden en 23.500 kilometer. 'There and back again', net als in The Hobbit. Dat vertel ik nog wel eens.

Actieve vakantie: langlaufen in Sarek Nationalpark, Noord-Zweden. Tent ingraven, veelvraatsporen, 25 graden onder nul, niemand binnen twee dagen klunen.

Kajakken, wat een feest!

1. Den heen- ende terugreis
Maar nu. Wat gaan we doen met twee kleine mannen? Sowieso kamperen, om te beginnen. Maar waar? Breng het onderwerp ter sprake en vroeg of laat komt de zin voorbij 'Buitenland? Voor de kinderen hoeft het niet.' Dat is zo. Maar voor papa en mama hoeft het wel. Drie weken in een huisje in Hoenderloo zit voor mij te dicht bij een euthanasieverklaring. Nee, dat is onaardig. Simpeler gezegd: ik wordt daar ongelukkig (van), Elsbeth ook. Niet drie weken. Dus gaan we ergens naar toe waar het avonturenbloed een beetje kan stromen en waar de kinderen lekker kunnen spelen. Een package deal, zodat iedereen een leuke vakantie heeft. Nou hebben wij met één ding mazzel: de mannen vinden het niet erg om wat langer in de auto te zitten. Van onze kant doen wij er alles aan om te zorgen dat het niet erg ís. Ik kan u verzekeren dat er daar achterin niet afgezien wordt. Beeldschermpjes, in-flight entertainment, agressieve catering, goeie stoelen en geen tussenlandingen waar je bagage kwijt kan raken.

Afzien? Neu...

Dirk achterin

En... onze vakantie begint als we de voordeur dichttrekken en nadat we voor de vijde keer hebben gecontroleerd of de schuurdeur dicht is, het koffiemachien uit en de ramen dicht. Daarna is de wereld van ons. Dan gaan de muziek en de film aan, wordt de logistiek opgestart en vertelt Miepje (aan de voorruit, "bij de volgende afslag: keren alstublieft") ons dat we op een onwaarschijnlijk tijdstip op onze eindbestemming zullen zijn. Arme Miep. We doen nooit wat ze zegt. Op de terugweg (die bijna altijd bij opa en oma in Grâne/Loriol begint) doen we de hele ruk van 1050 km naar huis in één keer en zijn we na 13 uur 's avonds nog steeds op tijd voor Zomergasten. Maar de heenweg doen we in stukken. 500 Km is mooi zat. De laatste dagen voor vertrek is altijd topdrukte. Alle opdrachten af, BTW-aangifte gedaan, huis schoon achterlaten, was weg, gras nog 'ns gemaaid, alle bestanden gebackupt, de lijst is lang. Bij vertrek is de kop wel leeg, maar het lijf erg moe. Dus passen we extra goed op onszelf. We zijn één keer 's nachts gaan rijden, toen Dirk een half jaar was, richting Oostenrijk. Nooit meer. Levensgevaarlijk. Op een gegeven moment miste ik een stuk in de Felbertauerntunnel. Ondanks de wissels. We zijn toen direct bij Matrei de weg afgegaan (en hebben daar vervolgens een dikke week gestaan, oh heerlijk oord!). Studies laten zien dat je na een nacht doorhalen (of ga je fijn slapen als vrouw- of manlief in het stikkedonker aan het stuur zit?) hetzelfde reactievermogen hebt als na een halve fles whiskey. Pure waanzin. Files vermijden we door altijd op dinsdag of woensdag te gaan rijden. Ik kan geen reden bedenken waarom je aan zou moeten schuiven in de Grote Uittocht.

Matrei in Osttirol, Oostenrijk, zomervakantie 2006.

Dirk achterin

Kajakken, Dordogne, Elsbeth & Dirk liggen vóór.

Kajakken, wat een feest!

De Perzendichter
steeds

Er is een verhaal dat langzaam vorm aan het krijgen is. Het heet De Perzendichter en kent nog niet al te veel pagina's. Er gaat nauwelijks een dag voorbij waarop ik niet nadenk hoe het met de hoofdpersonen gaat. Ik ben benieuwd naar wat ze zullen meemaken. Ze vertellen me hun verhaal, ik schrijf het op. Ik zal het u laten lezen, wat ik nu klaar heb. Niet verder vertellen.
Wordt vervolgd.

De ontdekking (13 kB).

	Vriendschap in het donker (40 kB).
	Stemmen op de markt (30 kB).

[droommodus]Zo zou het kunnen worden[/droommodus]

De tombe van Hafez, Shiraz

All text, images and layout © 2005-2010 Piet Peeters/Elsbeth Niers
Deze pagina is voor het laatst gewijzigd op: 09.10.10 21:38